Wij zijn Peter, Dorine en Daphne Westerneng uit Amsterdam. Al heel lang had ik, Dorine, een wens en dat was een hond.

Maar aangezien mijn dochter en ik alle twee astma hebben en allergisch zijn en ik ook een man heb die niest en proest voor van alles is een hond natuurlijk not done.

Gelukkig ben ik lid van het astma fonds en het daarbij behorende blad.

En wat schetste mijn verbazing toen ik 4 jaar geleden in datzelfde blad las dat er een hond is, genaamd labradoodle, die geschikt zou zijn voor mensen zoals ik.

Meteen ben ik gaan googelen en dat heb ik zo’n 2 jaar gedaan, daarbij natuurlijk ook overdacht of een doodle iets voor mij en mijn gezin zou zijn.

Op een gegeven moment heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gemaild naar Marja, met de vraag of wij een keer mochten komen om te knuffelen met Fata, want dat was wel de hond die ons aansprak. Dat mocht en zo zijn we bij Marja terecht gekomen. We hebben geknuffeld en geaaid en het wonder geschiedde, we hadden nergens last van.

Onbegrijpelijk!

Vanaf die dag waren we verkocht en mochten we op de wachtlijst staan voor een pup van Fata. We hebben een jaar gewacht en wat was dat spannend.

Was Fata al loops, wanneer zou ze gedekt worden, was het gelukt, was ze zwanger?

We hebben er heel erg naar uitgekeken en wat was het geweldig dat Fata op 22 februari moeder werd van zoveel pups. We waren in de wolken en toen natuurlijk die dag dat we op kraambezoek mochten komen, echt super!

En dan begint het wachten totdat onze pup mee naar huis mocht.

We waren nog niet koud het erf af of Djazz had de auto al onder geplast.

Maar wat gaf het, ze ging mee naar huis.

De eerste maanden hebben we erg aan elkaar moeten wennen maar nu willen we haar nooit meer kwijt.

Ze is erg ondeugend en heeft heel veel energie maar ze is allerliefst!

Dol op iedereen en gek op alles wat eetbaar is.

Djazz hoort bij ons en dat zal altijd zo blijven.

Dorine, Amsterdam, augustus 2011

Ik ben Christel Oosterbaan uit 's-Hertogenbosch en heb met mijn man Rob een tweeling van 14 jaar, twee meisjes Dyantha en Romy.
We vonden een hond altijd al erg leuk maar omdat Rob zwaar allergisch is hebben we er verder nooit over nagedacht, totdat we op een gegeven moment over de labradoodles hoorden.
We zijn op internet gaan zoeken en kwamen in contact met Marja. Na een knuffelmiddag (wat gelukkig heel goed ging, Rob had nergens last van) waren we verkocht en hebben we ons op de wachtlijst laten zetten voor een pup van Fata.
Eenmaal thuis ging ik nog eens goed nadenken en besefte dat een standaard maat labradoodle behoorlijk groot is. Onze auto is niet echt groot en voor opa en oma (die niet meer zo jong zijn) zou het ook niet echt handig zijn als ze op zouden passen. Ik heb toen Marja gebeld (ik voelde me erg sullig) en heb mijn verhaal gedaan. Marja was superlief en zei dat ze waarschijnlijk een grote mini reu en teefje zouden krijgen uit Australie, maar dan moesten we nog even geduld hebben.
Uiteindelijk ging het allemaal heel snel. Op 9 november 2010 werd Daya geboren en 6 januari 2011 hebben we haar opgehaald. Ze is superlief, grappig en ondeugend en Rob heeft nergens last van. Bovendien is ze een supermaatje voor onze dochter Dyantha.
Dyantha had jarenlang veel last van eczeem en nu ze Daya heeft gaat het echt heel erg goed, Ze heeft nergens last meer van.
 
In één zin: we zijn super blij met Daya.
 
En Marja, heel erg bedankt voor alle hulp en gezelligheid die we van je hebben gekregen.
 
Christel Oosterbaan, ‘s Hertogenbosch, juni 2011

Ik ben Gerda en woon samen met Simmie in het mooie Drachten.
Bijna 2 jaar geleden zijn we gaan nadenken over het nemen van een hond. Hoe leuk dat is.
Beide zijn we met honden opgegroeid.
Mijn zoon, inmiddels een volwassen man met eigen gezin, heeft Astma. Het was dus een vereiste dat het een hond moest zijn waar hij tegen zou kunnen. Ik wil toch wel graag dat hij langer dan 3 minuten hier thuis kan zijn.
Google is your best friend dus ik zoeken op het www. Kwam ik uit bij de Australian Labradoodle. En na verder speurwerk kwam ik erachter dat er hier in Friesland een fokker zit. Heb via de mail contact gelegd met Marja en na een paar mailtjes een afspraak gemaakt.
Vanaf de 1e ontmoeting waren we verkocht. Wij zouden gaan voor een pup van Fata. Fata moest nog voor haar keuring en dus was het wachten begonnen.
In tussentijd had ik geregeld contact met Marja. Onze dorpen grenzen zowat aan elkaar. Het was dan ook makkelijk over en weer een bakkie bij elkaar te doen. Op zo’n thee-leut moment vertelde ze me dat ze 2 honden uit Australie over ging laten komen en dat ze voor het reutje een gastgezin zocht. Met z’n 3en hebben we dit besproken en hebben we gezegd er open voor te staan.
18 augustus 2010. Marja en Manja zijn naar Schiphol om beide honden op te halen. Na lang wachten kreeg ik het smsje   “we hebben ze” !! 's Avonds zijn Simmie en ik naar het buur-dorp gegaan en de nieuwe honden bewonderd. Wat zijn ze mooi en zacht en  lief!
Simmie, die eigenlijk een standaard maat wou.. ging toch overstag toen hij Rave zag.
19 augustus 2010 hebben we Rave opgehaald en verwelkomt in ons huis.
Mijn zoon, die bij wijze van spreken bij het zien van een hond al allergisch reageerde, kan Rave aaien, met hem spelen. Een openbaring is dat!
Onze 2 kleinkindjes zijn gek met Rave, en hij met hen. Hij is heel erg lief naar ze. Ze kunnen van alles doen, hij vind het allemaal goed.
Kortom.. voor ons is Rave dé ideale hond. Een fijne bijkomstigheid is ook dat hij niet verhaard. Dus een “onze hond mag niet op de bank “ gaat niet meer op.. het is nu “ach laat hem maar, hij verhaard toch niet”.
Marja, (die ik inmiddels mijn vriendin noem..) bedankt voor het vertrouwen dat je ons geeft om voor Rave te mogen zorgen. Dit doen we met liefde en we zijn heel blij met hem.

Gerda, Drachten, juni 2011

Mijn naam is Harald Dam en ik ben getrouwd met Marion. We hebben twee kinderen, Teddie van 9 en Morris van 8.
Ik heb astmatische bronchitus. Mijn hele leven ben ik allergisch voor huisdieren zoals honden, katten cavia's enzovoort geweest. De enige huisdieren die ik vroeger bij mijn ouders gehad heb, zijn een paar vissen en een parkietje. Zodra ik in een huis kom waar huisdieren leven, krijg ik het binnen 10 minuten al benauwd. Ook, als ik bijvoorbeeld een hond aan mijn hand of arm laat likken, dan krijg ik op die plek gelijk bultjes die verschrikkelijk jeuken.
Mijn kinderen zijn helaas ook allergisch voor dieren. Kortom, een hond als huisdier was gewoon niet mogelijk. We hebben wel eens besproken dat ik wel medicijnen wilde gebruiken opdat we wel een huisdier konden hebben, maar, hoe graag we ook een hond zouden willen, we vonden het té ver gaan als de kinderen ook aan de medicijnen zouden moeten.
Ik dacht altijd dat als er een hond zou zijn waar ik niet allergisch voor zou zijn, dit een kortharige hond zou zijn. Ik heb de Labrador daarom altijd een prachtige hond gevonden die ik graag had willen hebben. Mijn verbazing was daarom groot toen ik er vorig jaar achter kwam dat er een hond bestond waar mensen met een allergie wél tegen konden, en dat dat ras lange haren heeft: de Australische Labradoodle. We zijn toen een tijdje aan het rondneuzen geslagen op het internet om meer te weten te komen over deze honden. Gedurende die tijd zijn we ook goed gaan nadenken óf we dan eventueel een hond zouden willen. Vanwege onze allergieën hadden we het nooit echt serieus overwogen om een hond in huis te nemen, dus dat was best wel een raar idee dat er eventueel een hond in ons leven zou kunnen komen.

Op een gegeven moment ontdekten wij de website van Marja. Door de foto's en verhaaltjes over Fata waren wij snel overtuigd dat we van haar wel graag een pup zouden willen omdat Fata een standaard formaat Labradoodle met fleece vacht is. Na een mailtje naar Marja te hebben gestuurd belde Marja ons op om kennis te maken. Na gezellig te hebben gekletst voelde het direct goed. Ondanks dat Fata nog niet was goedgekeurd als fokteef, wilden we dit graag afwachten. Een paar maanden daarna zijn we voor het eerst bij Marja thuis uitgenodigd om te komen 'knuffelen'. We hadden inmiddels al tig afleveringen van Cecar Milan (ook wel bekend als the Dog whisperer) gekeken dus wij wisten wat we moesten doen als we Fata voor het eerst zouden ontmoeten. We dachten te worden besprongen door een drukke hond, dus: Niet aanraken, Niet praten en Geen oogkontakt. Nou, Fata loopt binnen en legt eerst haar kop bij Marion op schoot zo van 'Hallo, ik vind je lief, wil je me aaien?' daarna liep ze naar Teddie, Morris en mij en deed telkens precies hetzelfde. Wat een lieverd! Alles wat we van Cecar hadden geleerd, gooiden we gelijk overboord. Dit was gewoon zo'n ontzettend lieve en rustige hond, die gewoon leek te begrijpen waarvoor we kwamen. Ik heb Fata geaaid, heb m'n gezicht in haar vacht gedrukt en met m'n handen in mijn ogen gewreven en heb m'n handen laten likken door Fata en ik had gewoon nergens last van! Ongelooflijk. Ook de kinderen hadden nergens last van. Op het moment dat we bij Marja waren, had Frilly haar eerste nestje. Natuurlijk mochten we even knuffelen met de pups. Ineens zagen we dat Teddie steeds meer begon te krabbelen en vlekken en bultjes in haar gezicht kreeg. Op dat moment dachten we dat het hele feest niet door kon gaan. Ondanks dat, besloten we toch door te zetten en hebben we ons ingeschreven voor een pup van Fata (de allergische reactie bij Teddie kon tenslotte komen door de ongewassen puppies).
In de maanden dat we in afwachting waren van de goedkeuring van Fata en daarna de zwangerschap van Fata hadden we heel regelmatig leuk email contact met Marja. Marja is een gezellige kletstante die altijd de tijd vindt voor een kletsmailtje, een praatje of advies. Toen de (10) puppies van Fata geboren waren werden we door Marja uitgenodigd om de pups te komen bewonderen. Uiteraard hadden we al vele foto's van de puppies gezien via Marja d'r website, maar het was natuurlijk geweldig om de puppies voor het eerst te knuffelen.
Drie weken daarna had Marja een prachtige reu voor ons uitgezocht en we gaven hem de naam Sam. Sam is nu inmiddels 15 weken oud en hoort echt al helemaal bij ons gezinnetje. Het gaat geweldig! Niemand heeft last van allergie, ook Teddie kan onbeperkt knuffelen met haar hond! Ik vind het zo'n bijzondere ervaring om een hond te hebben die ik echt kan knuffelen. En geloof me, ik dacht eerst ook altijd: "je gaat een hond toch niet knuffelen", nou echt wél dus! Sam is zo'n ontzettend lieve gezelschapshond die heel snel nieuwe dingen leert en vooral ook heel gehoorzaam is. Waar je ook bent in huis, Sam zoekt je op en komt altijd gezellig bij je zitten of liggen. Sam is nog maar een paar weken bij ons, maar we zouden hem absoluut niet meer kunnen missen. Marja, bedankt voor alles. Je inzet en toewijding is ongelooflijk.

Harald Dam,  Delfgauw, juni 2011